_ لعنت بر شیطان ! امیدوارم که ساندویچ کالباس نباشد.من از کالباس متنفرم...! او عادت داشت هر روز بدون استثناء از ساندویچ کالباس شکایت کند و این کار را همواره بدون هیچ تغییری در رفتارش تکرار می کرد. هفته ها گذشت کم کم سایر کارگرها ازرفتار او به ستوه آمدند.سرانجام یکی از کارگرها به زبان آمد و گفت:

_ اگر تا این اندازه از ساندویچ کالباس متنفری چرا به همسرت نمی گویی یک ساندویچ دیگر برایت درست کند؟!

 _ منظورت از ((همسرت)) چیست؟ من که متاهل نیستم!من خودم ساندویچ هایم را درست می کنم.

نتیجه: در حالی از زندگی خود می نالیم و هر روز مدام از سختی ها و رنج های زندگی شکایت می کنیم که تمام شرایط حاکم بر زندگیمان حاصل اعمال.تفکرات و تصمیمات خود ماست!این قانون الهی است که هیچ کس غید از ما نباید و نمی تواند برای ما تعیین تکلیف کند. ما خود ساندویچ های زندگیمان را درست می کنیم.اگر از کیفیت آن ناراضی هستید به جای مقصر شمردن سرنوشتتان تصمیم قاطع بگیرید و آن را آن طور که می خواهید بسازید و از آن لذت ببرید.

                       انسان نیاز به "انتخاب" سرنوشتش دارد نه "پذیرش" آن

                                                                               پائولو کوئلیو

 زمانی از چارلی چاپلین پرسیدند:"حرکت مردمی در صحنه ی سینما چیست؟"

جواب داد:

 "حرکتی است که اگر آن را از صحنه ی بازی بردارند به بازی لطمه می زند."

 نتیجه: خداوند بهترین خلاق و هنرمند است.شکسپیر می گوید:"این دنیا صحنه ی نمایش ماست."او ما را آفریده و روی خلقت تک تک ما نیز حساب باز کرده است.

هر یک از ما نقش مهمی در صحنه ی بازی الهی داریم و فقدان هر کداممان به این بازی لطمه وارد می کند و لذا خطایی است غیر قابل اغماض

      ما که خیلی خیلی کوچیکیم واسه پست دادن راجع به ماه رمضون و شبای قدر و ...

      ولی از این قسمت دعای جوشن کبیر خیلی خوشم اومد،دوس داشتم ترجمه شو اینجا بنویسم:

     " ای ذخیره ی من در روز سختی"

      ای امید من هنگام مصیبت

      ای مونس من هنگام ترس و  وحشت

      ای رفیق من هنگام غربت 

      ای ولی من در حال نعمت

      ای فریادرس من، هنگام سختی من

      ای دلیل و رهبر من ،به وقت حیرانی من

      ای دارایی من در روز نیازمندی

      ای پناه من وقت پریشانی

      ای یاور و دادرس من هنگام ترس و هراس

      ای خدایی که جز تو خدایی نیست

      به تو پناه آوردم

      به فریادم برس

      ما را از آتش قهرت آزاد کن

      ای پروردگار من ... 

  ماتیاس اشتاینر  آلمانی که امسال طلای رقابتهای وزنه برداری را گرفت ، تصویر همسر مرحومش در اثر سرطان را در دست گرفته بود و طلایش را تقدیم به همسرش کرد.

 افراد میتوانند عشقها و نفرتها و انرژی های روانی خود را با مکانیسم والایش sublimation تبدیل به رشد کنند. میشد ماتیاس هم  سالها بنشیند و سوگواری کند اما  او انتخاب کرد که از دردهایش عبور کند وغصه های خود را به افتخارات بزرگی  تبدیل کرد.

  این متنو از وبلاگ دکتر شیری برداشتم،که در مورد نقش آرکتایپ در المپیک نوشته بودن.

      گناهی كه اندوهگینت سازد نزد خدا بهتر از كار نیكی است كه به خودپسندی گرفتارت سازد.

  خداوند به ما دو دست داده است،یکی برای گرفتن و دیگری برای دادن.

  ما مخزن هایی نیستیم که برای ذخیره ی چیزها ساخته باشند،ما کانال هایی هستیم برای انتقال. 

  روزی سقراط ، حکیم معروف یونانی مردی را دید که خیلی ناراحت و متاثر است. علت ناراحتیش را پرسید ،پاسخ داد:"در راه که می آمدم یکی از آشنایان را دیدم.سلام کردم جواب نداد و با بی اعتنایی و خودخواهی گذست و رفت و من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم."

سقراط گفت:"چرا رنجیدی؟" مرد با تعجب گفت :"خب معلوم است،چنین رفتاری ناراحت کننده است."

سقراط پرسید:"اگر در راه کسی را می دیدی که به زمین افتاده و از درد و بیماری به خود می پیچد،آیا از دست او دلخور و رنجیده می شدی؟"

مرد گفت:"مسلم است که هرگز دلخور نمی شدم.آدم که از بیمار بودن کسی دلخور نمی شود."

سقراط پرسید:"به جای دلخوری چه احساسی می یافتی و چه می کردی؟"

مرد جواب داد:"احساس دلسوزی و شفقت و سعی می کردم طبیب یا دارویی به او برسانم."

سقراط گفت:"همه ی این کارها را به خاطر آن می کردی که او را بیمار می دانستی،آیا انسان تنها جسمش بیمار می شود؟ و آیا کسی که رفتارش نادرست است،روانش بیمار نیست؟ اگر کسی فکر و روانش سالم باشد،هرگز رفتار بدی از او دیده نمی شود؟ بیماری فکر و روان نامش "غفلت" است و باید به جای دلخوری و رنجش ،نسبت به کسی که بدی می کند و غافل است،دل سوزاند و کمک کرد و به او طبیب روخ و داروی جان رساند.

پس از دست هیچکس دلخور مشو و کینه به دل مگیر و آرامش خود را هرگز از دست مده و بدان که هر وقت کسی بدی می کند،در آن لحظه بیمار است."